22 Haziran 2015 Pazartesi

Silgi



Bazı şeyleri silmeye kıyamıyorum. O kadar şeytani ki iç sesim; yakıp yıkmak istiyor her şeyi. Yeniden inşa etmemek için çırpınıyor, bir şey yapamamak için ellerini kesmek istiyor. Ben değilim ki psikolojisi bozuk olan...

Yakıp yıkmak, daha doğrusu yırtmak istiyorum; kıyamadıklarımı. Çünkü biliyorum ki; silersem izi kalır, acıtır da... Ama onu yırtarsam daha az acır vicdanım. İçim o kadar kötülükle doldurulmuş ki; Tanrı bile kaç kurtar kendini diyebilir...

Yıkmakla, yırtmakla geçmiyor nedense. Öldürmek gerekiyor içimdeki her şeyi; ben umutlarımı, duygularımı yeniden kazanana kadar. İçimdeki yeşillikleri sulamaya kalksam, siyahlıklar daha çok belirecek içimdeki ormanda. Yine yakacaklar o ormanımı. Ellerimi bağlayıp, sıcak kömür koyacaklar. Ama onların amaçları benim canımı yakmakken; ben acıya dayanıklığımla övüneceğim.


10 yorum:

  1. Böyle ruh hallerine girdiğin zaman kendini ( sen buna iç sesim demişsin ) çok ciddiye alma. Ben öyle yapıyorum. İyi ya da kötü hayat geçip gidiyor sonuçta.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aslında bloguma böyle bir yazıyı layık görmeden yazdım, ancak her dünyası farklı bir insanın...

      Sil
  2. zaman zaamn insan dibe batıyor böyle, ama hayat döngülerden ibaret bu batışı bir de yükseliş izliyor sonra..:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aynen böyle anlatmaya çalışıyorum çoğu yazımda aslında :)

      Sil
  3. sahiden de oluyor değil mi böyle yaa. yakmak yıkmak gitmek isteriz. yırtıp atmak. ertesi gün yine daha iyimser oluruz. yine güzel anlatıyon insanlık hallerini. :)

    YanıtlaSil
  4. Yanıtlar
    1. Bak bir şey soracağım, eski yazılarımı bloguma koyarım. Yeni yazılarımı kitabıma ? Olur mu ki ?

      Sil
    2. eski yazılarından yok mu yaaa hiç sevdiğin. vardır kiiiii :) eski yazılarından bloga koy yeni yazıdan da koy. blogda olsa da yine kitaba koyabilirsin ki. :)

      Sil